Iedereen maakt tijdens de reis foto’s en filmpjes. Die willen we graag met elkaar delen. Gisteren wisten we niet hoe we dat nou zo makkelijk mogelijk konden doen. En dan is het handig om Hans bij je te hebben. Hij is thuis in dit soort technische dingen. Binnen no time had hij alle video’s van de ene naar de andere telefoon overgepompt.

Hans Wierenga (35) heeft Technische Informatica gedaan. Hij werkte ooit bij een servicedesk. “Dan kan je ook mensen helpen, dat geeft me voldoening.” Als projectmanager voor Centric reed hij elf jaar lang het hele land door. “Voor allerlei ICT klussen maar ik had genoeg van de lange reistijd. Ik zocht iets dichter bij huis. Nu werk ik vier dagen per week voor Menzis in Wageningen. En zorg ik een dag per week voor onze drie kinderen.” Samen met zijn vrouw runnen ze een gezin met kleine kinderen. Eentje van 6 en van 4 jaar, de jongste is nog maar 10 maanden. Da’s een drukke boel.

Eén jaar gemist
Hoe kom jij hier zo verzeild, Hans? “Toen ik 17 of 18 jaar was kwam ik al in Bosnië. Merlijn, de zoon van Karel en Dickie is mijn beste vriend. Met hem ging ik tijdens de schoolvakanties mee naar Doboj. We zwommen in het recreatiemeertje even buiten de stad. Ik heb het ontstaan van het kindertehuis Prijatelska Kuça meegemaakt.” Het 1e huis dat Hans met Stichting Make Sense! bouwde was voor de broers Petrovic in 2015. “Dat was een mooi avontuur. Die mannen waren heel emotioneel toen het huis af was. Dat maakte wel indruk. Daarna ben ik alle jaren geweest, behalve in 2018 (Vasiljević). Toen was mijn vrouw hoogzwanger. Kwam niet goed uit.”

Dienstbaar
Hans is van nature een controlfreak, zegt hij zelf. “Maar tijdens de bouw ben ik dienstbaar. Ik doe wat nodig is. Dat heb ik van mijn moeder. Zo ben ik heerlijk met mijn handen bezig. Blik op oneindig en gaan. Met de mannen is het altijd gezellig. Overdag hard werken, ’s avonds drinken we gezellig een biertje samen bij het open haard vuur.”

“Vanuit mijn geloof is liefdadigheid  belangrijk. Anderen helpen. Toch heb ik het land sinds 2001 niet erg vooruit zien gaan. Men blijft achterover leunen, een afwachtende houding aannemen. De huizen worden langzaam wat opgeknapt maar ik heb de indruk dat mensen met kansen toch vertrekken. Hun heil elders zoeken en dat is jammer.”

Ben je er volgend jaar wel weer bij, Hans? “Wie zal het weten? Het hangt ook van het thuisfront af. Tot nu toe vind Jolanda het prima dat ik ga. Als dat kan, ga ik graag weer mee.”